Whisky and Wine Place Logo
Zapraszamy do największego stacjonarnego sklepu z whisky w Polsce - kliknij!
Strona GłównaSzukaj


| Whisky | Whisky szkocka | Rodzaje Whisky | Whisky jęczmienne - Single Malt | Regiony produkcyjne | Speyside | Glenfiddich

Glenfiddich

Zakład Glenfiddich (nazwa oznacza: „dolina jeleni”), mieszczący się w Dufftown, niedaleko rzeki Fiddich (od jej nazwy pochodzi nazwa zakładu) zawdzięcza swoje powstanie Williamowi Grantowi. Grant był synem ubogiego krawca. Najpierw uczył się fachu szewca. Jednak podczas pracy w gorzelni Mortlach odkrył w sobie powołanie do produkcji whisky. W Mortlach pracował przez kilkanaście lat, poznał więc gruntownie pracę w destylarni i postanowił poprowadzić własny zakład. Grant nie był człowiekiem bogatym, więc powoli zbierał pieniądze na wydzierżawienie ziemi i budowę gorzelni. Podobno spełnienie marzenia o własnym zakładzie Grant zawdzięczał dwóm faktom: dzięki pewnemu księdzu odkrył źródło wody Robbie Dubh, ukryte na wzgórzach Conval, następnie nadarzyła się okazja kupna używanego wyposażenia z gorzelni Cardhu. Grant skorzystał z okazji, a w 1886 roku stać go już było na dzierżawę gruntu. W budowie zakładu pomagało mu liczne potomstwo (miał dziewięcioro dzieci) i dwóch robotników – cieśla i murarz. Dzięki wytrwałej pracy Grant w 1887 roku, w Boże Narodzenie, zaczął destylować whisky i wkrótce był właścicielem 223 galonów trunku. W pozyskaniu odbiorców pomógł Grantowi wypadek, który miał miejsce w innej gorzelni – w Glenlivet. Wybuchł tam pożar, dlatego Glenlivet nie mogła przez pewien czas sprostać zamówieniom i musiała zaproponować niektórym swoim odbiorcom produkty konkurencji. Zamówienia przyjął właśnie, Glenfiddich. Potem Grant zaczął współpracować z producentem blendów Williamem Williamsem. Glenfiddich rozwinął się, zaczął przynosić spore zyski, a Grant mógł już sobie pozwolić na kupno drugiego zakładu – Balvenie. Bankructwo braci Pattison i związane z tym załamanie na rynku spowodowały, że Grant jeszcze bardziej intensywnie szukał pomysłów na promocję produkowanych przez siebie trunków. Zaczął zestawiać blendy i sprzedawać je samodzielnie, bez pomocy pośredników. Destylat z Glenfiddich był więc wykorzystywany do produkcji blendów, przede wszystkim Grant's - w wersji popularnej (Family Reserve) i luksusowej 12-letniej. Do czasu wprowadzenia na rynek single malta Glenfiddich, Grantowie zajmowali się w kupażowaniem whisky.
Grant wysłał członków swojej rodziny do Glasgow. Powierzył im zadanie otwarcia w tym mieście przedstawicielstwa handlowego Glenfiddich. Świeżo upieczeni handlowcy mieli dość trudne zadanie. Proponowali whisky Grantów w hotelach i restauracjach, ale udało im się sprzedać tylko kilkanaście butelek whisky. Mimo to, firma Granta prosperowała doskonale. Założyciel przekazał ją spadkobiercom w 1923 roku. Rodzina Granta rozwinęła produkcję Glenfiddich w okresie prohibicji w Stanach Zjednoczonych i zrobiła zapasy, by wykorzystać je po zakończeniu okresu prohibicji. Grantowie do początku lat 60. skupiali się na zestawianiu blendów. W 1957 roku udanym chwytem marketingowym Grantów okazało się wprowadzenie na rynek whisky w trójkątnych butelkach, według projektu Hansa Schlegera.
Charakterystyczny, trójkątny kształt butelki miały także następne produkty marki Glenfiddich. Produkty tego zakładu zawsze wyróżniały się atrakcyjnymi, starannymi opakowaniami.
Od 1963 roku Charles i Sandy Grant Gordon, którzy prowadzili w tych czasach firmę Grantów postanowili wypromować single malta Glenfiddich za granicą. Inni gorzelnicy nie wróżyli im sukcesu, ponieważ uważali, że taki rodzaj whisky, o bardzo intensywnym smaku i aromacie nie przyjmie się poza Szkocją. Mylili się. Eksport single malta Grantów szedł świetnie (w 1964 roku sprzedano 4 tysiące skrzynek, a w 1974 roku już 20 tysięcy) i przynosił duże zyski.
Glenfiddich była więc pierwszą whisky słodową wypromowaną poza Szkocją, pierwszą, która w 1963 roku przełamała monopol blendów, mimo że prawie nikt nie wierzył wtedy w rynkowy sukces whisky single malt.
Firma William Grant & Sons  za sukcesy eksportowe uzyskała odznaczenie nadane jej przez królową Elżbietę.
Firma Grantów jest obecnie właścicielem całego zbocza Conval. Może poszczycić się tytułem najlepiej sprzedawanej słodowej whisky na świecie. W 2002 roku, co trzecia kupowana whisky single malt była produktem zakładu Glenfiddich. Zakład sprzedawał około 800 tysięcy skrzynek rocznie. Glenfiddich posiada 28 alembików – kopii pierwszych alembików kupionych przez założyciela gorzelni, Williama Granta. Suszarnia w Glenfiddich ma charakterystyczny dach w kształcie japońskiej pagody.
Jak na zakład, który zaczął działalność z kapitałem równym 120 funtów, Glenfiddich odniósł ogromny sukces. Można wymienić kilka powodów tego sukcesu. Zakład wiele zawdzięcza ogromnemu zaangażowaniu rodziny Grantów. W 2002 roku Glenfiddich nadal należał do spadkobierców założyciela. Gorzelnia ma własną rozlewnię (jako jeden z dwóch szkockich zakładów, drugim jest Springbank), a także sama butelkuje whisky, prowadzi własny zakład bednarski (zatrudniający dziewięciu pracowników) i ma własnych kotlarzy. Woda używana we wszystkich etapach produkcji whisky Glenfiddich pochodzi z tego samego źródła – Robbie Dubh. Jedynie jęczmień nie jest słodowany na miejscu, tylko sprowadzany z wyspecjalizowanych zakładów, a dalszej obróbce poddawany w Glenfiddich. W wyposażeniu zakładu znajdują się otwarte kadzie zacierne i kadzie fermentacyjne wykonane z jodły amerykańskiej.
Firma Grantów jest pionierem sprzedaży whisky słodowej w sklepach wolnocłowych. Zadbała o elegancki wygląd swoich produktów (tekturowe tuby i metalowe etui). Glenfiddich, usytuowany na Szlaku Whisky w Speyside był pierwszym zakładem, który w 1969 roku otworzył Visitor Centre. W 2002 roku rocznie odwiedzało go około 125 tysięcy zwiedzających.
W 1991 roku Glenfiddich napełnił 500 butelek 50-letnim destylatem. Produkt ten osiągnął zawrotną cenę 5 tysięcy dolarów za butelkę, a jedna z butelek osiągnęła na aukcji rekordową cenę 70 tysięcy dolarów (nabywca zastrzegł sobie anonimowość).
Glenfiddich oferuje kilkanaście oficjalnych wersji whisky w przedziale do 30 lat. Oferta obejmuje m. in.: 12-letnią Special Reserve, 15-letnią Cask Strength, 18-letnią Ancient Reserve. W 1999 zakład wprowadził na rynek 15-letnią Glenfiddich Solera Reserve (bardzo nisko oceniana whisky). Do jej zestawiania posłużyły trzy rodzaje beczek: tradycyjne, w których wcześniej leżakowała whisky, po sherry oloroso oraz wykonanych z amerykańskiego dębu. Właściciele Glenfiddich otwarcie przyznali się do wykorzystywania między innymi beczek ze świeżego drewna dębowego. Dotąd rozwiązanie to stosowano w praktyce, ale żaden zakład nie chciał się do tego otwarcie przyznać.
Glenfiddich sam butelkuje whisky i nie spotyka się jego produktów u niezależnych dystrybutorów.

Poprawna wymowa słowa Glenfiddich:

Na naszej stronie stosujemy pliki cookies, które umożliwiają prawidłowe działanie portalu oraz dostosowanie treści do potrzeb użytkownika. W każdej chwili można zmienić ustawienia dotyczące cookies tak, aby nie były one zapisywane. Korzystanie ze strony bez zastosowania takich zmian, oznacza, że cookies zostaną zapisane. Dowiedz się więcej.

Zamknij powiadomienie

Whisky, Whiskey: Szkolenia, Kursy, Degustacje

| O Autorze  | Whisky  | Nowości  | Linki  | Księga Gości  | Forum  | Zdjęcia  | Kontakty  | Downloads  | Szkolenia  | Mapa strony  | Polityka Cookies  |
| Degustacja cygar  | Degustacja whisky  |